قهرمان شکست ناپذير...

غذا که براش می کشم، حتما زیر انداز باید پهن کنم زیرش. امروز غذاش رو از بشقاب ریخته بود روی زیر اندازش و از توی اون با قاشق برمیداشت و می خورد. ینی یک همچین پسر استیریلی داریم ما.

روزی چنتا دراز نشست روی خواهرش انجام میده. وگرنه روزش شب نمی شه. ...

آرمیتا و علیرضای عزیزم ؛ بزرگ می شوم و با لبخند شیرین تر از عسلم، حقوقمان را از استکبار می گیرم. نه با لبخند تلخ تر از زهرم، باج بدهم و بهانه ای باشم برای لبخند بیگانگان. دعا می کنم که خون پدرانتان بیش از این پایمال نشود...   ...

در حال جموجو کردن خونه هستم؛ کنترل ها و تلفن رو بر می دارم. کلی خوردگی روشون هست. گازهای محمدسجاد، حتی به جامدات هم رَحم نمی کنند. 16 دندانِ کارامد دارد که از همه شان به کمال بهره می برد. ...

در پی پست قبلی؛ پیشنهاد می کنم هر از گاهی به جای اینکه بچه های مان را با دیگران و یا با آنچه خودمان در رویاهایمان از او پروراندیم مقایسه کنیم؛ رشد خودشان را در بازه زمانی به شکل طولی، با خودشان بسنجیم. حتما اثربخش تر خواهد بود. به امید روزی که والدینی باشیم که عاقلانه و بر مدار آیات و روایات با فرزندانمان ارتباط برقرار کنیم. این روز در همین حوالی ست به برکت صلواتی بر محمد و آل محمد.

روانشناسی نقاشی: از این نقاشی چه می فهمم من؟   ایجاد موج... دریا... رهایی... آسودگی... اینها را از خط های ممتد و راحتِ نقاشی اش می گویم...   این نقاشی دومی اولین نقاشی محمدسجاد است در سن 10 ماهگی. به نظرم نقاشی های دیواری این هفته ش رشد یافته ی این نقاشی است. * موج ها و دایره ها در هر دو هستند اما در 21 ماهگی اش دایره هایش را هم بزرگت کشیده. * زمینه و محل نقاشی اش هم وسیع تر شده. * خطهای بیشتری در نقاشی دومش مشاهده می شود. * همچنین وجود تمرکز و دقت در قسمت هایی از نقاشی دوم بیشتر نمایان است. البته اگر نقاشی اول محمدسجاد هم روی دیوار کشیده می شد احتمالا مقایسه های حجمیِ بهتری...

این هم اثری از هنرمند نامی؛ جناب آقا محمدسجاد به افتخارش: جیــــــــــــــــغ و هـــــــــــــــــــــــــــورا     و این هم دستانِ هنرمندِ ما که از هر انگشتش و حتی زیر ناخناش هنر می ریزه: میگن دعای مادر در حق فرزند مستجابه: الهــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی، با این دست ها و انگشتات برای امام ت هنرهایی نشون بدی که عالم و آدم به سمت دین خدا سوق پیدا کنند. دعای دست رو که همه بلدن... آمین گوهاش بلند آمین بگند. ...

بالاخره رسید آن روزی که مدت هاست منتظر آمدنش بودم. روز خوبِ شادمانیِ... روز خلاقیت... روز کیف کردن... روزِ ... محمدسجاد امروز تمام دیوار اتاق خودش و قسمتی از دیوار سالن را با مداد شمعی یکی کرد. ...

اصلا فکرش را هم نمی کردم که اینطور بشود. با زینب و محمدسجاد و یکی از خاله ها ساعت 8 صبح روز 3 محرم رفتیم جایی برای مراسم سخنرانی «عاشورا از منظر سوره مبارکه قمر»... صحبت را شروع کردم و نزدیک به یک ساعت طول کشید. آخرش که دیگر داشت مراسم تمام میشد محمد سجادم را بلا تشبیه بلاتشبیه مقایسه ی ظاهری و احساسی با نازبانوی عاطفه ها رقیه خاتون کردم. واقعا نمی توانستم حرف هایم را ادامه دهم. هق هق گریه خودم و حضار مجال از من می ربود. --- بچه سه ساله با یک بچه 2 ساله از نظر جثه که فرق آنچنانی ای ندارد... فوقش یک ذره قد یک ذره وزن...  --- گریه که می کردم محمدسجاد که آنطرف داشت بازی می کرد یک هو برآشفت و گفت: مــــا ماااا ...