قهرمان شکست ناپذير...

سر در آوردند بیرون بالاخره... دندان های 11-12 .... 13 و 14. همه چیزمان را اوردند جلوی چشممان... 13 و 14 هنوز در حال کندن لثه و کامل شدن هستند. واقعا که درد در آوردن دندان را بهتر است که یادمان نمی آید که چه سخت است و شیر افکن.

همیشه خیال می کردم دختر ها هستند که صندل مامان هاشون رو توی خونه پاشون می کنن و مدام راه می رند و ذوق می کنند... اما حالا می بینم که پسر ها هم اینگونه اند! آن هم یک لنگ در پا! و کیف کردن های مدام...

وقتی نگاه می کنه؛ انگار تا تهِ وجودت رو می خونه! انقدر که این بچه عمیق  به نظر می رسه. ...

سلام 336 با بابا و محمدسجاد نشستیم توی اتاق محمدسجاد خان! بابا کتاب می خونن... من مشقام رو انجام میدم... محمدسجاد سر ویترینش نشسته و اسباب بازی هاش رو می ریزه و مدام حرف می زنه... و به صورت جانانه ای باد می ده! با صدای هر بادی، من و بابا کلی می خندیدیم. طولی نکشید که خنده هامون تبدیل به گریه شد! دیدیم تانکش رو داره می کشه روی زمین، اما تانک هی داره قهوه ای می شه! این ما بودیم و این فرشِ مزین به خروجی های محمدسجاد و این تانکی که به جاهای مختلف کشیده شده بود و این رفتن بابا برای آوردن یک شلنگ 10 متری برای شستشو و این کمر مامان که نصف شد از دست کار پسر!!! ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ...

دستانش که خیلی کوچک هستند... انگشتانش خیلی بیشتر.  مدام انگشت سبابه ی خیلی کوچکش توی گوش راستش بود!! با تعجب بهش میگم: * مامان داری چی کار می کنی با گوشت؟ میگه: * دَ دو!  دَ دو! نزدیک تر می شم بهش... و پیچِ دو سانتی را از توی گوشش در میارم!

ینی وابستگی به پدر تا این حد؟؟؟؟!!!! امروز باباییش ازخونه رفت بیرون! ما هم رفته بودیم توی اتاق و قایم موشک بازی می کردیم که محمدسجاد متوجه رفتن آقای پدر نشه! وقتی اوضاع آروم شد، اومدیم بیرون. اما ... همه ش دنبال باباش می گشت. از این ور به اون ور. از این اتاق به اون اتاق. بعد هم رفت سمت در، نشست و شروع کرد به جیـــــــــــــــــــــــغ!!! به پهنای صورت اشک می ریخت! حتی گاهی سرش رو می زد به در و می گفت: دَ دَ ! بعد باهاش دوباره بازی کردم تا از سرش افتاد. ولی وقتی بازی رو تموم می کردم و می رفتم واسه استراحت، اونم حافظه ش به کار می افتاد و  می رفت سمت در و همه ی ماجرا رو تکرار می کرد!!!! سه چار دور این فرایند تکر...

سلام 333 عصر شده بود، بشقاب و چنگالش رو برداشته و دور خونه و دنبال من ميدوئه با جيغ و خواهش و فغان داد مي زنه: ايندونهههههههههههه ايندونههههههههههه واقعا نمي دونستم بايد چيکار کنم. از يه طرف دلم مي خواست از حرکاتش عکس و فيلم بگيرم. هر چي توضيح مي دادم متوجه نمي شد!! آخرش انقدر نقشه ريختم تا از سرش افتاد. يني خدا هيچ خونه اي رو بدون هندونه نذاره!!! خدا همه ي خونه ها را رافع نياز اهالي خونه هه قرار بده صلوات ...